Największe jezioro w gminie Ślesin.
<img class="alignleft wp-image-275" src="http://serwer1761710.home.pl/autoinstalator/wordpress/wp-content/uploads/2017/08/jezmiko.jpg" alt="" width="293" height="220" />
Powierzchnia zwierciadła wody: 251,8 ha
Głębokość maksymalna: 36,5 m
Głębokość średnia: 11,5 m
Długość maksymalna: 6 100 m
Szerokość maksymalna: 650 m
Linia brzegowa: 15 300 m

<span style="color: black;">Wszystkie jeziora gminy Ślesin są włączone w <u>obieg chłodniczy elektrowni „Konin” i „Pątnów”</u>. Obieg chłodzenia funkcjonuje niejednakowo w różnych sezonach roku. W okresie występowania niższych temperatur – od października do kwietnia w tzw. bliskim obiegu znajdują się Jezioro Licheńskie i południowa część jeziora Wąsosko – Mikorzyńskiego. W sezonie letnim uruchomiany jest daleki obieg chłodzenia, w który dodatkowo włączone jest jezioro Ślesińskie.
Poziom wód w jeziorach obiegu chłodniczego powinien być utrzymywany na stałym poziomie, dlatego deficyty wody w jeziorach uzupełniane są poprzez uruchomienie pompowni przerzucającej wodę z rzeki Warty.</span>

<u>Wszystkie jeziora użytkowane są w celach rekreacyjno – turystycznych</u>, zarówno przez wypoczynek sobotnio niedzielny jak i okresowy. Nad jeziorami usytuowane są liczne tereny zabudowy rekreacyjnej i ośrodki wczasowe. Po jeziorach Wąsosko – Mikorzyńskim i Ślesińskim kursują <b>statki wycieczkowe</b> np. Pawełek.
<b>Jezioro Mikorzyńsko – Wąsoskie</b> od południa połączone jest z Jeziorem Pątnowskim a od północy z Jeziorem Ślesińskim.

Dopływami jeziora są: kanał zrzutowy z elektrowni, „Rów Główny” odprowadzający wody kopalniane „czyste” i rów dopływowy od strony północno zachodniej – okresowo suchy. Wiosną 1998 r. zakończono pompowanie wód czystych.

Wchodzi w skład <b>ciągu jezior rynnowych (tzw. rynna goplańska) </b>stanowiących ślad cyrkulacji wód w podłożu lodowca. Nad jego brzegami znajdują się Ślesin, Mikorzyn, Wąsosze, Półwiosek Stary, Lubomyśle. Od lat 50. jezioro to jest częścią 32-kilometrowego kanału Ślesińskiego. Jezioro stało się główną atrakcją turystyczną tego obszaru z licznymi ośrodkami wypoczynkowymi. Do wód akwenu dostają się wody ciepłownicze z niedalekich elektrowni w Koninie co sprawia, że temperatura wody jest podwyższona, latem często oscyluje wokół <b>25 </b>stopni Celsjusza.

Na podstawie badań przeprowadzonych w 2003 roku,<u> jezioro zakwalifikowano do III klasy czystości pod względem bakteriologicznym i II klasy pod względem fizykochemicznym</u>. W południowo-wschodniej części na odcinku 1750 m znajduje się grobla oraz żelbetonowa ściana. Umocnienia te są końcowymi elementami kanału zrzutowego elektrowni konińskich. Dno opada stromą skarpą tworząc 5 wyraźnych zagłębień w akwenie, w środkowej części osiągając największe głębokości. Jest to <u>najgłębsze jezioro spośród jezior konińskich</u>.

Jezioro udostępnione jest dla <b>celów rybołówstwa</b>. Występują w nim ryby: leszcz, krąp, ukleja, okoń, sandacz, płoć, jazgarz, ciernik, lin i węgorz.
Jest to jezioro typu leszczowego. Ogólnie w jeziorze są dobre warunki do tarła, żerowania i wzrostu ryb ze względu na obfitość zanurzonej roślinności.

Otoczenie jeziora stanowią <b>gleby płowe</b>, zakwaszone <b>kl. IV</b>, <b>gleby brunatne II – III klasy</b> (występują w okolicach Ślesina). Lasy mieszane zajmują duże powierzchnie wokół jeziora, zwłaszcza po wschodniej stronie jeziora. Atrakcję turystyczną stanowią tu stare parki podworskie między innymi w Wąsoszach i Piotrkowicach.
Źródło: Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ślesin 2003, 2005.
wikipedia.pl - Wolna Encyklopedia