[caption id="attachment_300" align="alignleft" width="187"]<img class=" wp-image-300" src="http://serwer1761710.home.pl/autoinstalator/wordpress/wp-content/uploads/2017/08/dzczarny.jpg" alt="" width="187" height="248" /> Nierzadkim gościem w podślesińskich lasach jest dzięcioł czarny, który swoją obecność zdrasza głośnym nawoływaniem.[/caption]

Świat zwierząt reprezentowany jest głównie przez pospolite gatunki ekologicznie <u>przystosowane do występowania w silnie przekształconym antropogenicznie środowisku</u> (z których najliczniej występują stosunkowo jednorodne agrocenozy), choć są wśród nich także gatunki chronione oraz uznane za zagrożone wyginięciem w skali Europy. Fauna kręgowców tego terenu, podobnie jak roślinność, obejmuje gatunki przystosowane do życia w sąsiedztwie człowieka. Główny trzon stanowią populacje synurbijnych gatunków powszechnie występujące w miastach i na obszarach segetalnych. Są to m.in. <b>wróbel domowy, sterówka, potrzeszcz, kopciszek, pliszka siwa, nornik zwyczajny, mysz polna, kuna domowa</b> itp.</div>
Konsekwencją zróżnicowania siedliskowego jest znaczna różnorodność faunistyczna najsilniej przejawiająca się w bogactwie ptaków, które reprezentowane są przez ok. <b>150 gatunków</b>, w tym także z grupy wodno-błotnych.

[caption id="attachment_301" align="alignright" width="169"]<img class=" wp-image-301" src="http://serwer1761710.home.pl/autoinstalator/wordpress/wp-content/uploads/2017/08/dzierlatka.jpg" alt="" width="169" height="195" /> Dzierlatka jest ginącym gatunkiem obszarów wiejskich, który w gminie Ślesin nadal daje się obserwować.[/caption]

W obrębie jezior i zarastających wyrobisk torfowych występują m.in. <b>bąk, bączek, perkozy: dwuczuby, zausznik, perkozek rdzawo szyi oraz kokoszka, kropiatka i zielonka</b>. Ponadto z otwartymi wodami stojącymi związane są także <b>rybitwy rzeczne i czarne</b> a w okresie przelotów i migracji również <b>białoczelne i białoskrzydłe</b>. Stwierdzono także próby kolonijnego gnieżdżenia się <b>śmieszki</b>. Zarośla i szuwary są miejscem występowania <b>ptaków wróblowych (trzciniak, wąsatka, trzcinniczek, brzęczka, rokitniczka, świreszczak łozówka)</b>. Pobrzeża zadrzewień i starszych zakrzewień są miejscem występowania <b>żurawia, remiza i ortolana</b>. Natomiast tereny otwarte, w szczególności turzycowiska i łąki wilgotne, są siedliskami dla <b>derkacza, kszyka, rycyka, brodźca krwawodziobego i kulika wielkiego –</b> gatunków ptaków zaliczanych do najbardziej zagrożonych wyginięciem w skali Europy. Istotnym elementem lokalnej awifauny są gatunki pojawiające się tutaj już po okresie lęgowym, w trakcie migracji jesiennych i wiosennych, a także zimujące. Szczególnie istotną rolę odgrywają jeziora konińskie, których sztucznie podgrzewana woda jest bardzo dogodnym miejscem żerowania i odpoczynku dla licznych stad ptaków wodnych. Publikowane dane wskazują, że <u>jeziora konińskie są jedną z najważniejszych ostoi ptaków wodnych na śródlądziu</u> w okresie zimowania i przelotów.

[caption id="attachment_302" align="alignleft" width="222"]<img class=" wp-image-302" src="http://serwer1761710.home.pl/autoinstalator/wordpress/wp-content/uploads/2017/08/czapla-siwa2.jpg" alt="" width="222" height="324" /> Czaplę siwą można obserwować nad wodami ślesińskich jezior cały rok.[/caption]

Największe znaczenie obszar ten ma dla<b> łyski</b> (co najmniej kilkanaście tysięcy osobników), <b>czernicy, krzyżówki i świstuna</b>. W sumie odnotowano to ok. 50 gatunków ptaków wodnych.

Ssaki tego obszaru także reprezentują w pełni faunę niżowej części Polski. Na uwagę zasługuje fakt pojawiania się tutaj <b>łosi</b>, dla których jednakże obszar gminy Ślesin nie stanowi stałej ostoi. Płazy reprezentowane są przez wszystkie gatunki występujące na niżu Polski, z <b>ropuchą paskówką i traszką grzebieniastą</b> włącznie. Najliczniejszym przedstawicielem gadów jest <b>zaskroniec oraz jaszczurka zwyczajna</b>. Fauna ryb poza typowymi przedstawicielami krajowych gatunków została wzbogacona gatunkami egzotycznymi – <b>amurem białym i tołpygą pstrą</b>, które zostały sztucznie wprowadzone do jezior konińskich w celu spowolnienia procesu ich zarastania, będącego wynikiem zmiany warunków termicznych spowodowanych włączeniem tych akwenów do systemu chłodzenia elektrowni Konin i Pątnów.

Bezkręgowce są najsłabiej poznaną grupą zwierząt, tym niemniej z całą pewnością występują tutaj m.in. <b>tygrzyki paskowane –</b> bodaj najpiękniejsze krajowe pająki oraz kilka gatunków <b>ważek</b> i obie <b>świtezianki</b> – związane ze strefą brzegową zbiorników wodnych i terenami otwartymi. Wraz z obcymi rybami przywędrowały liczne bezkręgowce (m.in. <b>wirki i skąposzczety</b>) oraz ciepłolubne <b>małże</b> należące do rodzaju Anodonta sp. (Unionidae), których egzystencja w wodach jezior konińskich jest ściśle związana z podwyższoną temperaturą wody w tych akwenach. W wyniku prowadzonych na tym terenie od wielu lat systematycznych badań hydrobiologicznych udało się nawet stwierdzić i opisać <b>dotychczas nieznany nauce gatunek skąposzczeta Chaetogaster zdanowski sp nov.</b> Obecnie panująca w jeziorach konińskich swoista równowaga ekologiczna jest bardzo nietrwała i podatna na wielorakie antropogeniczne zakłócenia, których źródłem są lub mogą być rekreacja, urbanizacja zlewni, rolnictwo wraz z rybactwem i przemysł.

Źródło: Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ślesin 2003, 2005.